Belasting door Synthetische Oxytocine

Oxytocine wordt – zo lijkt het – bijna standaard gebruikt tijdens een bevalling in het ziekenhuis voor:

  • Bevordering van de weeën ter ontsluiting.
  • Stoppen van een – vermeende – bloeding.
  • Bevorderen van het uitdrijven van de placenta.
  • Het op gang brengen en stimuleren van de melkvloed.

Toediening van Oxytocine vindt vaak plaats via een infuus, maar wordt ook wel per injectie toegediend (bv. Syntocinon). Ook combi's daarvan komen voor. Na de bevalling wordt ook wel gewerkt met een neusspray om de melkvloed te stimuleren bij het afkolven van de melk. Het gebruik van synthetische Oxytocine heeft geregeld korte, middellange en lange termijn effecten en die zijn niet van voorbijgaande aard. Het lijkt me goed om –  ter herkenning – deze gevolgen op een rijtje te zetten. De klachten van de moeder worden geregeld geïnterpreteerd als een postnatale depressie, terwijl het 'alleen maar' het gevolg is van dit medicijngebruik. De gevolgen van het gebruik van synthetische Oxytocine zijn zo omvangrijk en zo massaal dat we bijna gaan denken dat het ‘normaal’ is, want zoveel vrouwen en kinderen lijden aan deze symptomen. Het tegendeel is waar: het is niet normaal. Het is het gevolg van dit medicijngebruik.

Klachten na Oxytocine:

Klachten die veel vrouwen na Oxytocine voelen, zijn:

  1. Een vervreemd gevoel van zichzelf.
  2. Geen band met het kindje voelen.
  3. Geen enkele zin meer tot seksueel contact. Ook niet na een jaar en zelfs veel langer: het gevoel voor seks is weg.
  4. Irritatie naar de partner en boze gevoelens.
  5. Een 'vlak' gevoel in het algemeen: alle levensvreugde is weg.

Klachten bij de baby's:

  1. Ernstige slaapproblemen:
    - Vechten tegen de slaap.
    - Elke avond een drama.
    - Baby's kunnen niet alleen slapen, moeder moet erbij liggen.
    - Baby’s slapen alleen maar al ‘liggend aan de borst’.
    - Baby’s schrikken van het minste geluidje wakker.
  2. Baby’s willen heel vaak de borst, kunnen alleen slapen met een tepel in de mond.
  3. Overstrekken bij huilbuien, toestanden bij de verzorging en in de omgang.
  4. Alert, zeer, zeer alert. Alert vanaf de geboorte.
    De omstanders zeggen: "Hij kijkt zo helder uit de ogen en hij volgt alles." Dat lijkt wel aardig, maar dat is het niet. Een baby moet het eerste half jaar grote delen van de dag in dromenland zijn.
  5. Baby’s en jonge kinderen hangen heel erg aan de moeder, kunnen niet zonder haar, geen enkel moment.
  6. Anderzijds zijn er baby’s die helemaal niet aanhankelijk zijn. Zijn juist ‘afstandelijk’ en willen niet geknuffeld, geaaid worden, zijn niet te troosten en worden alleen maar onrustiger door bij de vader of de moeder te liggen. Voor ouders is dat heel erg, omdat ze niets goed kunnen doen: ouders willen zo graag en niets helpt. Moeders zoeken het huid-op-huid-contact in de hoop dat dat rust brengt en het wordt alleen maar erger. Je wilt zo graag dat de baby op je warme lijf in slaap valt en rustig wordt, maar het tegenovergestelde gebeurt en de kloof tussen ouder en kind wordt alleen maar groter en groter.
  7. Baby’s zetten zich letterlijk af tegen de moeder en andere verzorgsters (oma).
  8. Er zijn vaak voedingsproblemen. Baby’s verdragen koemelk (die de moeder drinkt) niet goed en ze reageren op prikkelende groentes (die de moeder eet) bij borstvoeding.
  9. Vaak darmkrampjes.

Hoe meer moeders en kinderen ik zie, hoe meer ik ervan overtuigd raak dat synthetische Oxytocine tijdens/rondom de bevalling ernstige verstoringen teweeg brengt bij moeder en kind. Het kan zeer, zeer grote schade toebrengen.

De oplossing is: ‘ontstoren’. Zoek die informatie op en doe dat onder begeleiding van iemand die dat wil en (goed) kan. De informatie staat op mijn site onder het kopje ‘Vaccineren’.

Een moeder schrijft:

“Verschrikkelijk was het allemaal. Zo herkenbaar bij ons kindje. Hij was altijd wanhopig: liggen, even stil en dan weer huilen en jammeren van slaap en ellende, omdat het gewoon niet lukte. En dat dan 100 keer achter elkaar waarbij ik zelf ook elke keer bijna in slaap viel en dan begon het gejammer weer. Tot het na lange tijd ineens wel lukte, maar ik zelf helemaal over de slaap heen was en ik slapen weer kon vergeten. Ik was doodmoe van het huilen van mijn kind en ik raakte helemaal aan mijn eind.

Bij ons kindje was het vaak het ergst tussen 1 en 4 uur 's nachts. Pas tegen 4 uur hielp een flesje dan uiteindelijk. We maakten een geheel prikkelarme slaapkamer en we deden er alles aan om hem in slaap te krijgen. Het minste of geringste geluid was altijd weer aanleiding om weer ‘uit de slaap’ te komen.

Hij is nu 2 jaar en 3 maanden en heeft nog steeds zijn fles nodig om in slaap te vallen, maar het gaat gelukkig wel 100.000 keer beter dan vroeger.

Uiteindelijk verdween dat afstandelijke. Hij was toen al 9 maanden en toen kwam eindelijk de omslag: toen wilde hij ineens wel kroelen en knuffelen, echt héérlijk!!! Ik herinner me nog dat in de kraamweek oma en de kraamzorg versteld stonden hoe hij zich met zijn schriele armpjes van oma’s borstkas wegduwde en haar met heldere oogjes seconden lang aankeek (‘alert’!!!) totdat hij het niet meer hield en zijn bolletje weer tegen haar aan viel. Proberen te troosten ervoer hij als een extra prikkel waarvan er dan toch al teveel waren. Het afstandelijke zag ik zowel bij mij als bij mijn kind. Heel erg sneu.”

Over haar behandeling in het ziekenhuis vertelt ze:

 “Ik ben behandeld als een onbenullig stuk vee... héél erg slecht. Het menselijke is er uit, protocollen zijn belangrijker dan het daadwerkelijke welzijn van moeder en kind. Gelukkig hebben er toch nog moeders en kinderen een andere ervaring en is het wel hún bevalling gebleven, maar het is heel schrijnend als je de pech hebt gehad dat je bij een stel arrogante ‘professionals’ terecht bent gekomen die je met de rug tegen de muur hebben gezet... Ik vraag me ook regelmatig af hoe het met die kleine was geweest als we gewoon met rust waren gelaten. Ik heb dringend verzocht en zelfs gesmeekt me met rust te laten. Wie weet was het dan een fijne, rustige geboorte geweest zonder al die toeters en bellen en stress en was de borstvoeding gewoon gelukt……. Wie weet was mijn kind dan gewoon een tevreden, rustig kindje geweest, zonder reflux en dat hele ellendige Oxytocine-beeld met al die stress en onrust.... Ik kan er nog héél verdrietig (en bóós!) om worden als ik er aan denk dat het meest kostbare in een mensenleven ons is afgepakt.” [Tot zover het verslag van een moeder.]

Mijn ervaringen in de praktijk

Reeds geruime tijd schrijf ik op de Facebook Pagina Oxytocine Schade. Inmiddels hebben vele ouders mij gevraagd om een behandeling, vaak voor moeder en kind. Sinds Bianca Ras mij in november 2016 vroeg om te schrijven voor Facebook Vaccin Vrij (en later ook voor de pagina Oxytocine Schade) is het niet meer rustig geweest in de praktijk. Ik dacht een paar maanden geleden dat het moment wel gekomen was om het wat rustiger aan te gaan doen (tuin, wat lezen en schrijven, de camper), maar het tegendeel is waar. Het is geen dag meer rustig geweest en de toeloop naar de praktijk is groter dan ooit. Ik doe dit werk nu 33 jaar, maar zoals het sinds het voorjaar van 2017 gaat…. dat is me niet eerder gebeurd. Het lijden (in de Vaccin Vrij groep, maar nog meer in de Oxytocine Schade groep) is zeer, zeer groot. Groter dan ik tevoren ooit voor mogelijk had gehouden. Daarom heb ik besloten om te blijven werken en te schrijven en te informeren. De gevolgen voor moeder en kind zijn zeer ernstig en ik schreef daar op Facebook al vaker over. De belangrijkste daarbij zijn: slaapproblemen bij de kinderen (baby’s) en bij de moeders een werkelijk dramatische teruggang in seksuele energie. Dat heeft niets te maken met ‘ontzwangeren’ of 'wil je nog even heel voorzichtig zijn’, maar alles met een dramatische terugval in 'gevoel'. Mannen zouden zich eens moeten voorstellen dat je je na het krijgen van kinderen totaal anders voelt, vervreemd van jezelf en dat je daarna volledig impotent bent en dat alle behoefte en lust tot seksueel contact met de vrouw van wie je zou moeten houden (je voelt dat dan overigens al niet meer) geheel verdwenen is.

Ik heb inmiddels vele tientallen vrouwen en baby’s behandeld wegens Oxytocine belasting c.q. Oxytocine Schade en met de dag stijgt mijn verbijstering over het effect en de gevolgen van synthetische Oxytocine. Geregeld vraagt iemand op de FB pagina mij of dit echt niet aan andere oorzaken kan liggen, maar tot nu toe reageert bijna elk kind en bijna elke moeder op de therapie (de potenties Oxytocinum) en dat toont aan dat de belasting van Oxytocine er daadwerkelijk was. Wie is degene die al die verhalen hoort? Dat ben ik. Dat is niet degene die de keuze maakte om Oxytocine te gaan toedienen. Het is toch ook echt belangrijk dat ook die (gynaecoloog, verloskundige, huisarts) dat echt hoort, inclusief de dramatische teruggang in seksuele energie, c.q. seksuele lust en andere gevolgen voor moeder en kind. Misschien praat je er niet gemakkelijk over, maar ik hoor niet anders dan van een teruggang van 7, 8 of 9 naar 0 of 1 of 2 op de schaal van 0 tot 10. En dat niet gedurende een paar maanden, maar ook nog na 2 of 3 jaar en zelfs langer. Daarom mijn aanbeveling: meld de gevolgen van de toediening van synthetische Oxytocine bij het Lareb (www.lareb.nl) en doe het allemaal. Meld dit ook aan je huisarts, je vroedvrouw c.q. verloskundige en je gynaecoloog in het ziekenhuis. Ook nog achteraf. Geneer je niet. Schrijf brieven en vraag om een reactie. Schrijf alles in de meest duidelijke bewoordingen en meld ook dat je niet de enige bent. Ik zal ondertussen doorgaan met behandelen wanneer ik maar kan. Kopieer deze tekst omtrent de gevolgen van synthetische Oxytocine, voeg die desnoods bij en neem geen genoegen met de mededeling dat het niet kan of niet waar is.

Jullie, vrouwen, zijn met duizenden in vergelijkbare situaties en jullie hebben allemaal kinderen met grote slaapproblemen. Gaat dit vanzelf over? Het is mijn ervaring van niet. De imprint van de synthetische Oxytocine is diep en indien onbehandeld zal die zich in de loop van de jaren gaan vermengen met eigenschappen van je constitutie en daarna ‘leef je daarmee’. Ik ga ervan uit dat dat niet nodig is en daarom behandel ik deze klachten. Of de reguliere geneeskunde alternatieven heeft die niet belastend zijn voor lichaam een geest betwijfel ik, maar het begint toch allemaal met het onderkennen van het probleem. Ben je belast met synthetische Oxytocine? Laat je behandelen, c.q. ontstoren.

Contact

De Kragge 47
8483 JV Scherpenzeel (Fr.)

Tel. 0561 480 950

Zie 'Contactgegevens'